ชาวอาชีวะ จ.สตูล ค้านการตั้ง ม.สตูล ด้วยการหลอมรวมอาชีวะ 3 แห่ง

วันนี้ (4 ก.ย.2566) ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ประเด็นการตั้งมหาวิทยาลัยสตูล กลับมาเป็นที่วิพากษ์อีกครั้ง เมื่อคณะกรรมการยุทธศาสตร์ด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ (กพต.) มีแนวคิดหลอมรวม 3 อาชีวะในสตูล คือ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีสตูล (นศ.ปรามาณ 600 คน),วิทยาลัยเทคนิคสตูล (นศ.2,000 คน),วิทยาลัยการอาชีพละงู (น.ศ. 1,000 คน) กับ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล (น.ศ. 200 คน) ในการจัดตั้งเป็น 'มหาวิทยาลัยสตูล' นั้น ล่าสุดมีการทำประชามติภายใน ว.เทคนิคสตูล พบว่าเสียงส่วนใหญ่ "ไม่เห็นด้วยกับการหลอมรวม" เหตุผลหลักคือ เพื่อความหลากหลายของการศึกษาอย่างแท้จริง ให้ผู้เรียนมีโอกาสได้เลือกตามความสมัครใจ และตามกำลังทุนทรัพย์ ซึ่งต้องรับฟังความคิดเห็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกภาคส่วน

'คุณครูกิ๊บ' นางธิษณา บำรุงเมือง จาก ว.เทคนิคสตูล ยืนยันว่า บริบทของมหาวิทยาลัย กับ วิทยาลัยเทคนิคต่างกันมาก ตนเป็นครูอยู่อาชีวะมา 30 ปี รับรู้ว่าเด็กอาชีวะเป็นอย่างไร คือ 1.มีฐานะยากจน 2.ทักษะการเรียนเข้าระดับมหาลัยไม่ได้ เด็กอาชีวะอาจจะไม่เก่งทางด้านทางวิชาการ แต่สิ่งที่เจอมาตลอดคืองานซ่อมไปได้หรือเป็นช่างได้ สามารถเปิดบริษัทเป็นของตัวเองได้ ยืนยันว่า บางครั้งทางวิชาการก็ไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิต 

นายวิเชียร บุญเตี่ยว ผอ.วิทยาลัยเทคนิคสตูล กล่าวว่า วิทยาลัยเทคนิคสตูลได้ผลิตเด็กในระบบอยู่ที่ 2,000 คน เทียบในประเภทเดียวกันกับอาชีวศึกษาถือว่าเป็นขนาดกลาง แต่ยังมีนอกระบบจากความร่วมมือของโรงเรียนและชุมชน เป็นโมเดลเด็กเข้ามาสัมผัสโลกของอาชีพจริงๆ โดยทุกวันพฤหัสบดีจะมีเด็กเข้ามาเรียนและฝึกอบรมในช่วงวันเสาร์-อาทิตย์ ฟรี 100% ประมาณ 2,100 คน ในปีการศึกษาที่ผ่านมา

ส่วนความพร้อมในการเปิดระดับปริญญาตรี ยืนยันว่า มี 2 สาขา คือ เทคโนโลยียานยนต์ และ ภาควิชาการตลาด มีเด็กที่เรียนและจบไปไม่น้อยกว่า 7 รุ่นแล้ว หากผู้เกี่ยวข้องเห็นศักยภาพ ขอให้เติมงบประมาณมาที่นี จะทำให้ดูว่ามีคุณภาพอย่างไร เพราะจาก 400 แห่ง วิทยาลัยเทคนิคสตูลนั้น สามารถคว้าการแข่งขันทักษะชนะเลิศมาแล้วหลายรายการ แม้เด็กไม่มีตัวเลือกมากก็ตาม

ผอ.วิทยาลัยเทคนิคสตูล กล่าวทิ้งท้ายว่า วันนี้เกิดคำถามมากมายจากอาชีวศึกษาทั้ง 3 วิทยาลัย ว่าเราไม่มีศักยภาพพอที่จะพัฒนาฝีมือให้ผู้เรียนมีความรู้ความสามารถ ในการประกอบอาชีพเท่ามหาวิทยาลัยได้ หรือ จ.สตูลพัฒนาได้ โดยไม่ต้องสูญเสียความเป็นตัวตนของการจัดการศึกษาอาชีวที่จัดให้คนทุกช่วงวัย