เอาพ่อแม่มาอยู่บ้านในกรุงเทพไม่ถึงปี เบื่อหน่ายพ่อแม่ บ้านรกไม่อยากกลับบ้าน ช่วยผมจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ด้วย
หนุ่มระบายเอาพ่อแม่มาอยู่บ้านในกรุงเทพไม่ถึงปี เบื่อหน่ายพ่อแม่ บ้านรกไม่อยากกลับบ้าน ช่วยผมจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ด้วย
(30 ต.ค.66) เพจเฟซบุ๊ก กระทู้เด็ดพันทิป โพสต์กระทู้ของหนุ่มคนหนึ่งระบายหลังเอาพ่อแม่มาอยู่บ้านในกรุงเทพไม่ถึงปี เบื่อหน่ายพ่อแม่ บ้านรกไม่อยากกลับบ้าน ช่วยผมจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ด้วยครับ โดยระบุข้อความว่า เอาพ่อแม่มาอยู่บ้านในกรุงเทพไม่ถึงปี ตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งเนื่องจากบ้านรก เบื่อหน่ายพฤติกรรมพ่อแม่ ไม่อยากกลับไปอยู่บ้าน ช่วยผมจัดการกับความรู้สึกแบบนี้หน่อยครับ
พ่อแม่อายุ 70+ ครับ เดิมอยู่บ้านต่างจังหวัด บ้านเดิมไม่ได้มีประตูกระจก ข้าวของเยอะ รก ระเกะระกะ มีหนูมียุง กลางคืนต้องกางมุ้งนอน มุ้งก็สะสมฝุ่น
ปีที่ผ่านมาการงานผมเริ่มอยู่ตัว เลยซื้อทาวน์โฮมหลังนึง ให้พ่อแม่มาอยู่ ซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ตกแต่งเป็น cozy แบบที่ผมชอบ ตั้งใจให้เป็นบ้านที่ไม่รก สะอาด มีสุขอนามัยที่ดี เห็นแล้วสบายตาสบายใจ
ของบางส่วนจากบ้านต่างจังหวัด ผมเอาใส่กล่องใส่ลังพลาสติกมา ตอนนั้นเพื่อง่ายต่อการขนย้าย ของไม่แตก ปัจจุบันแม่ผมหวงกล่องหวงลังพวกนี้มาก แม่เสียดายของ จะทิ้งก็ไม่ได้ ต้องทะเลาะกันกับผม
ยกตัวอย่างเช่น เอาลังพลาสติกมาใส่เสื้อผ้า แล้ววางไว้ข้างๆเตียงนอน เนื่องจากจะได้ "สะดวก" หยิบ ทั้งๆที่ผมมีตู้เสื้อผ้าให้
โซฟาห้องนั่งเล่น เอาไม้แขวนเสื้อวางเอาไว้ เพราะ "สะดวก" เวลาเอาผ้าจากเครื่องซักผ้ามาใส่ไม้แขวนตากหน้าบ้าน แล้วบนโซฟาก็มีถุงพลาสติกใส่ผ้าขี้ริ้วที่แม่ผมแยกไว้สำหรับถูบ้านชั้น 2 ผมถามว่าทำไมเอามาไว้ตรงนี้ แม่ผมบอก "สะดวก" จะได้ถือเดินขึ้นบันไดใกล้ๆ
ข้างโซฟามีกล่องพลาสติก ที่แม่ผมเอาถุงพลาสติกขยำๆ แล้วยัดลงไปจะเก็บไว้ใช้เป็นถุงขยะ
โต๊ะกินข้าวครึ่งนึงเอาผ้าเช็ดชามมาปู เอาหม้อหุงข้าว จานชามแก้วคว่ำไว้ ทั้งๆที่ตรงซิ้งค์ล้างจานก็มีที่คว่ำจาน ยังไม่รวมที่ชอบซื้อเครื่องปรุงขวดใหญ่สุดที่มีขาย น้ำปลา แม๊กกี้ ซิอิ๊วขาว น้ำจิ้มไก่ น้ำจิ้มสุกี้ฯลฯ แล้ววางบนโต๊ะกินข้าว ผมบอกว่าทำไมถึงไม่เอาไปว่างบนชั้นเครื่องปรุง แม่ผมบอกไม่สะดวกใช้ ทีนี้จะทานข้าวทีต้องคอยเขยิบของ ไม่มีที่วางกับข้าว ทั้งๆที่โต๊ะทานข้าวก็ใหญ่ เก้าอี้ทานข้าวก็สรรหาของไปวาง ผนักพิงเก้าอี้ก็เอาผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะเช็ดชามสีเขียวสีชมพูไปพาดเอาไว้
อาบน้ำไม่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว ใช้วิธีทาแป้งเพื่อให้ตัวแห้ง หน้าห้องน้ำเต็มไปด้วยฝุ่นแป้ง
ผ้าปูที่นอนผมซื้ออย่างดีให้ ชุดละห้าหกพัน ตอนซื้อก็เลือกเป็นสีขาวลาย grid พ่อผมเป็นคนตระหนี่ เวลาบ้านร้อนไม่ยอมเปิดแอร์ และมีความเชื่อว่าการเปิดพักลมทำให้ไอ ที่นี้ผ้าปูสีขาวพอเลอะเหงื่อก็กลายเป็นสีเหลือง ผมกลับไปบ้านเห็นก็หงุดหงิด ก็บอกพ่อแม่ว่าผ้าปูควรซักอาทิตย์ละครั้งหรือจะสองอาทิตย์ครั้งก็ได้ แต่ถ้าเหลืองขนาดนี้ควรเอาไปซัก ต่อมาแม่ผมแก้ปัญหาด้วยการเอาผ้าสีเขียวไปคลุมที่นอน แล้วนอนแบบนั้นกลัวผ้าปูเลอะ เอาผ้าถุงไปห่อผ้าห่มไว้
แล้วก็แม่ผมชอบถูบ้าน ถูวันละ2ครั้งเช้าเย็น เน้นรูทีนไม่เน้นสะอาดเพราะของก็ว่างระเกะระกะบนพื้นอยู่ดี ไม่ทราบว่าคือ OCD หรือเปล่าครับ
และอีกหลายอย่างครับ ทำให้บ้านไม่ cozy anymore
ตอนนี้ผมเหนื่อย แล้วก็หน่ายครับบ
เคยลองพูดดีๆและเสนอว่าควรเก็บของให้เป็นที่วางของในที่เหมาะสมแล้วแต่ไม่เป็นผล
เคยพูดถึงขั้นว่าพ่อแม่ไม่ได้พิการทุพลภาพ ทำไมต้องสุมของทุกอย่างไว้รอบเตียงนอนขนาดนั้น ทำไมต้องสะดวกใช้ขนาดนั้น ก็ไม่เป็นผล
ผมจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงครับ ช่วยด้วย รู้สึกผิดถ้าต้องทะเลาะกับพ่อแม่ แต่ไม่ชอบอย่างมากที่ข้าวของไม่เป็นระเบียบ ไม่อยากกลับบ้าน ทุกครั้งที่เห็นสภาพบ้านในกล้องวงจรปิดก็หงุดหงิด เบื่อหน่าย ไม่อยากกลับบ้านครับ
